پالت فلزی

روش های ساخت پالت فولادی و چگونگی تأثیر آنها بر توزیع بار

پالت های فولادی قابل انباشته با استفاده از یکی از سه روش اصلی ساخت و ساز - عرشه مهر و موم شده با پایه های لوله جوش داده شده، قاب ساختاری کاملاً جوش داده شده با مش یا عرشه گریتینگ، و مونتاژ پروفیل رول شکل با اتصالات پیچ و مهره شده یا جوش داده شده تولید می شوند. هر روش یک مسیر بار داخلی متفاوتی ایجاد می کند که پیامدهای مستقیمی برای نحوه انتقال بارهای نقطه ای از کالاها، قلاب لیفتراک و نیروهای انباشته از طریق ساختار پالت دارد.

پالت های عرشه مهر شده تنش را در محل اتصال بین سطح صاف عرشه و ستون های پا متمرکز می کنند. اگر گیج فولادی عرشه برای کاربرد کافی نباشد، تحت بارهای نقطه بالا - مانند پایه ماشین یا بلوک موتور که روی یک ردپای کوچک قرار دارد - عرشه های مهر و موم شده می توانند شکستگی های تنشی را در اطراف ناحیه جوش ساق ایجاد کنند. حداقل گیج عرشه 3.0 میلی متر با جوش محیطی پیوسته به قاب پایه آستانه عملی برای استفاده صنعتی متوسط ​​تا سنگین است. پالت‌های قاب ساختاری کاملاً جوش داده شده بارها را به طور یکنواخت‌تر از طریق خود اعضای قاب توزیع می‌کنند و آنها را در برابر بارهای غیرمستقیم تحمل می‌کنند. عرشه توری یا توری در این طرح‌ها در درجه اول یک سطح پشتیبانی محصول است تا یک عنصر ساختاری، به این معنی که برای کالاهای کوچک یا نامنظم که ممکن است تغییر شکل داده یا از طریق دهانه‌های بزرگ بیفتند، اندازه دهانه مش را انتخاب کنید.

مونتاژهای پروفیل رول شده بهترین نسبت استحکام به وزن را ارائه می دهند که هندسه پروفیل به خوبی مهندسی شده باشد - یک رانر مقطع کلاهی یا جعبه جعبه سفتی خمشی بالایی را با فولاد کمتر نسبت به یک صفحه مسطح معادل بدست می آورد. در Huijian، مرکز تحقیق و توسعه ما به طور خاص بر روی بهینه‌سازی پروفیل برای تجهیزات انبار تمرکز دارد و همان منطق مهندسی که در طراحی تیر قفسه‌بندی ما اعمال می‌شود، نحوه رویکرد ما به کارایی ساختاری در ساخت پالت‌های فولادی را نشان می‌دهد.

طراحی پست انباشته: ثابت در مقابل قابل جابجایی در مقابل تاشو

مکانیسم انباشتگی ویژگی است که بیشتر خانواده پالت های فولادی را از یکدیگر متمایز می کند و انتخاب بین سیستم های پست ثابت، قابل جابجایی و جمع شدنی پیامدهای عملیاتی قابل توجهی دارد که بسیار فراتر از ارتفاع ذخیره سازی است.

پست های گوشه ثابت

پایه های گوشه ثابت به طور دائم به قاب پالت جوش داده می شوند و بالاترین استحکام را برای انباشته شدن فراهم می کنند. زمانی که ارتفاع انباشته ثابت است، کالاها همیشه با همان الگوی بار روی هم چیده می‌شوند، انتخاب مناسبی هستند و پالت‌ها منحصراً توسط لیفتراک جابجا می‌شوند – چون پست‌های ثابت را نمی‌توان برای تودرتو در حالت خالی برداشت، آنها هزینه لجستیک بازگشت قابل توجهی را ایجاد می‌کنند. یک پشته از چهار پالت پست ثابت بارگذاری شده، همان سطح کف را به عنوان یک پالت اشغال می کند. پشته ای از چهار پالت خالی پست ثابت نیز همان سطح زمین را اشغال می کند، اما به فضای عمودی بسیار بیشتری نسبت به یک سیستم پست تاشو یا متحرک معادل که مسطح برگردانده می شود، نیاز دارد. در یک عملیات با حجم بالا که صدها پالت خالی را از طریق یک زنجیره تامین به عقب برمی گرداند، این تفاوت در تراکم انباشته خالی مستقیماً به نرخ استفاده از کامیون و هزینه های حمل و نقل ترجمه می شود.

سیستم های پست قابل جابجایی

پایه های قابل جابجایی به سوکت های گوشه ای روی عرشه پالت وارد می شوند و با قفل های پین، گیره های اصطکاکی یا یقه های پیچ محکم می شوند. هنگام جداسازی، عرشه پالت و پست ها را می توان به صورت مسطح روی هم قرار داد و ارتفاع خالی یک پشته چهار واحدی را از تقریباً 1600-1800 میلی متر به کمتر از 400 میلی متر کاهش داد - کاهش 75-80٪ در فضای ذخیره سازی عمودی برای خالی ها. مبادله سختی اتصال است: اتصال پست به سوکت درجه ای از حرکت را ایجاد می کند که پایداری کلی انباشته شدن را کاهش می دهد، به ویژه تحت نیروهای جانبی در طول حمل و نقل. مشخص کردن سوکت های پست با حداقل عمق درگیری 60 میلی متر و مکانیسم قفل مثبت به جای حفظ اصطکاک به تنهایی این خطر را کاهش می دهد.

سیستم های قاب تاشو

سیستم‌های پالت فولادی تاشو از قاب‌های جانبی لولایی استفاده می‌کنند که در صورت خالی بودن، روی پایه تا می‌شوند. آنها بهترین چگالی بازگشت خالی را ارائه می دهند اما مکانیسم های لولای پیچیده تری دارند که در محیط های حمل و نقل خشن در معرض آسیب هستند. سایش پین لولا نگرانی اصلی نگهداری طولانی مدت است. مشخص کردن پین های لولای فولادی سخت شده و طراحی برای جایگزینی آسان زمینه، عمر مفید را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. برای عملیاتی که هم به استحکام انباشته بارگذاری شده و هم به بازگشت خالی کارآمد نیاز دارند، سیستم های جمع شونده با مجموعه های لولای تقویت شده بهترین سازش مهندسی را نشان می دهند.

درمان های سطحی برای پالت های فولادی که در شرایط مختلف محیطی استفاده می شوند

درمان سطحی صحیح برای a پالت های فلزی به شدت به محیط عملیاتی بستگی دارد - نه فقط فضای داخلی انبار، بلکه چرخه کاملی که پالت طی می کند، از جمله قسمت های فضای باز، حمل کانتینر، انبار سرد و هرگونه قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا شستشو. درمانی که به اندازه کافی در یک مرکز توزیع خشک انجام می شود ممکن است ظرف چند ماه در یک محیط پردازش مواد غذایی یا لجستیک ساحلی شکست بخورد.

یکی از عواملی که اغلب نادیده گرفته می شود، لبه و درز جوش است. لبه های برش و مناطق جوش اولین مکان هایی هستند که در آن خوردگی شروع می شود زیرا چسبندگی پوشش در زوایای تیز و مناطق تحت تأثیر حرارت ضعیف ترین است. تعیین حداقل ضخامت پوشش در لبه ها - معمولاً به حداقل 60٪ ضخامت سطح صاف برای باقی ماندن پس از اجرا نیاز دارد - و اطمینان از هموار شدن پاشش جوش قبل از عملیات، شاخص های کیفیتی هستند که پالت های بادوام را از پالت هایی که لکه های زنگ زدگی را در سال اول کار نشان می دهند متمایز می کند.

مشخصات جیب تاین لیفتراک و سازگاری آنها با تجهیزات حمل و نقل

ابعاد جیب تین پالت فولادی در سراسر صنعت استاندارد نشده است، و عدم تطابق بین هندسه پاکت پالت و ابعاد تین لیفتراک منبع قابل توجهی از آسیب های عملیاتی و ناکارآمدی حمل و نقل است. ابعاد اصلی که باید مشخص شوند عبارتند از: عرض و ارتفاع دهانه جیب، طول کانال قلاب (عمق داخل پالت)، و فاصله بین بالای تیغه و سطح زیرین سطح عرشه.

لیفتراک‌های تعادل استاندارد معمولاً از بندهایی با عرض 100 تا 125 میلی‌متر و ضخامت 35 تا 45 میلی‌متر استفاده می‌کنند. یک جیب قلاب با عرض داخلی 130 میلی‌متر و ارتفاع داخلی 50 میلی‌متر، فضای کافی برای ورود و خروج بدون بازی جانبی بیش از حد را فراهم می‌کند که به پالت اجازه می‌دهد در حین بلند کردن جابجا شود. با این حال، کامیون‌های دستی – که معمولاً در محیط‌های قفسه‌بندی با راهروهای باریک استفاده می‌شوند – اغلب دارای فاصله‌های پهن‌تر و پروفیل‌های قلاب متفاوت هستند. هنگامی که پالت های فولادی برای استفاده در یک ناوگان ترکیبی از تجهیزات جابجایی در نظر گرفته می شوند، طراحی جیب هایی با هندسه لاستیک کامیون با دسترسی وسیع تر به جای هندسه تین موازنه، از مشکل رایج تین های دستی کامیون که از نظر فنی وارد جیب می شوند اما تحت بار با دیواره های جانبی جیب تماس می گیرند و به جای نگهدارنده بار، بر روی قاب جیب فشار وارد می کند، جلوگیری می کند.

پالت‌های ورودی چهار طرفه - که در آن محفظه‌های قلابی در هر دو محور اجرا می‌شوند - یک پیچیدگی ساختاری ایجاد می‌کنند: تقاطع جیب متقاطع، پشتیبانی عرشه را در ناحیه مرکزی پالت کاهش می‌دهد، که دقیقاً در جایی است که گشتاورهای خمشی تحت بارهای توزیع یکنواخت بالاترین میزان است. پالت‌های فولادی ورودی چهار طرفه مهندسی شده با یک ستون مرکزی تقویت‌شده که بین تقاطع‌های جیبی قرار دارد، جبران می‌شود. بررسی اینکه آیا این تقویت‌کننده وجود دارد، یک بررسی میدانی سریع است که پالت‌های چهار طرفه ساختاری سالم را از پالت‌هایی که پس از استفاده متوسط ​​باعث افتادگی عرشه می‌شوند متمایز می‌کند.

محاسبه ظرفیت بار انباشته: چرا پالت پایینی بیشتر از بار نامی خود تحمل می کند

یک فرض اشتباه رایج در انباشته پالت فولادی این است که بار دینامیکی نامی در هر پالت به طور یکسان برای هر واحد در یک پشته اعمال می شود. در واقع، پالت پایینی در هر ستون انباشته بارهای تجمعی را از تمام واحدهای بالای آن تحمل می‌کند - و نحوه انتقال این بارها از طریق پست‌ها یا قاب‌ها، غلظت‌های تنش را در نواحی گوشه‌ای معرفی می‌کند که می‌تواند از تحمل بار نقطه‌ای عرشه فراتر رود، حتی زمانی که وزن کل در محدوده رتبه‌بندی هر پالت باشد.

یک دسته پالت با چهار ارتفاع را در نظر بگیرید که هر کدام تا 800 کیلوگرم بارگذاری شده اند. پالت پایینی 3200 کیلوگرم بار روی هم را حمل می کند که به طور کامل از طریق چهار نقطه تماس پست گوشه ای منتقل می شود. اگر هر سطح تماس 50×50 میلی‌متر باشد، فشار نامی باربری در هر نقطه تماس 3200 کیلوگرم ÷ 4 نقطه تماس ÷ 0.0025 متر مربع = 3200 کیلو پاسکال است - بسیار بالاتر از آنچه که اکثر پوشش‌های کف انبار و برخی مخلوط‌های بتنی می‌توانند بدون آسیب سطحی و تنش متمرکز قابل توجهی در ناحیه گوشه گوشه پایین تحمل کنند. به همین دلیل است که رتبه بندی بار انباشته در مشخصات معتبر جدا از رتبه بندی بارهای تک واحدی بیان می شود و به همین دلیل است که رقم ظرفیت انباشتگی معمولاً در هر واحد کمتر از رتبه بار یک طبقه است.

هنگام برنامه‌ریزی پیکربندی‌های انباشته، همیشه بار انباشتگی اعلام شده سازنده را بدست آورید - نه بار دینامیکی هر قفسه - و ضریب ایمنی حداقل 1.25× را برای محیط‌هایی اعمال کنید که ممکن است پشته ضربه‌های جزئی ناشی از عبور لیفتراک‌ها یا لرزش ماشین‌های مجاور را تجربه کند. تیم فنی ما در Huijian راهنمایی پیکربندی انباشته را به عنوان بخشی استاندارد از فرآیند مشخصات محصول ارائه می‌کند و به مشتریان کمک می‌کند از سناریوهای انباشتگی بیش از حد که هم یکپارچگی پالت و هم ایمنی کف را به خطر می‌اندازد، اجتناب کنند.

پروتکل های بازرسی تعمیر و نگهداری برای پالت های فولادی در خدمات طولانی مدت

پالت‌های فولادی عمر مفیدی دارند که چندین برابر جایگزین‌های چوبی هستند، اما دستیابی به این طول عمر به جای عملیات اجرا تا خرابی، نیازمند یک پروتکل بازرسی و نگهداری ساختاریافته است. متداول‌ترین حالت‌های خرابی در پالت‌های فولادی با سرویس طولانی، قبل از اینکه باعث افت بار یا حوادث حمل و نقل شوند، قابل پیش‌بینی و تشخیص هستند.

• بازرسی ترک جوش: محل های جوش با بیشترین تنش در پالت فولادی، اتصالات پایه به عرشه و جوش های پس از سوکت به قاب هستند. اینها باید به صورت بصری در فواصل 6 ماهه در عملیات چرخه بالا و در فواصل 12 ماهه در استفاده سبک تر بررسی شوند. ترک خوردگی جوش در مراحل اولیه به صورت یک ترک سطحی نازک با رنگ‌آمیزی مختصر زنگ زدگی در حاشیه ظاهر می‌شود. جوش ترک خورده که زود گیر می کند را می توان با سنگ زنی و جوش مجدد تعمیر کرد. یکی که به فلز اصلی انتشار می یابد نیاز به تعمیر یا جایگزینی گسترده تری دارد.
• ارزیابی سایش پست و سوکت: در سیستم‌های پست متحرک، سوراخ سوکت و پایه پایه در هزاران چرخه درج در برابر یکدیگر سایش می‌کنند. تحمل سایش قابل قبول معمولاً 1.5 ± میلی متر از ابعاد مناسب اصلی است. فراتر از این، اتصال پست به سوکت به اندازه کافی شل می شود تا امکان حرکت جانبی تحت بارهای انباشته را فراهم کند. اندازه گیری قطر سوراخ سوکت با یک گیج کولیس ساده در طول تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده مشخص می کند که کدام سوکت ها به آستانه تعویض نزدیک می شوند.
• بررسی صافی عرشه: انحراف دائمی عرشه - بر خلاف خمش الاستیک تحت بار - نشان می دهد که عرشه بیش از حد بارگذاری شده است یا در معرض آسیب ضربه قرار گرفته است. یک خط صاف در سطح عرشه نباید در هر دهانه 500 میلی متری بیش از 5 میلی متر فاصله داشته باشد. پالت‌هایی که مجموعه دائمی بیشتری دارند باید از سرویس انباشته خارج شوند و تا زمان تعمیر فقط به‌عنوان ذخیره‌سازی طبقه تک‌طبقه استفاده شوند.
• یکپارچگی پوشش و نقشه خوردگی: آسیب پوشش باید بر اساس محل در سراسر سطح پالت ثبت شود. تراشه های لبه ایزوله در محیط های کم رطوبت را می توان با اسپری روی سرد تاچ کرد. خوردگی که در سطحی بیش از 50 سانتی‌متر مربع به فلز پایه نفوذ کرده است - به‌ویژه در نزدیکی جوش‌های ساختاری - پس از آماده‌سازی سطح، پوشش مجدد کامل را تضمین می‌کند، زیرا عملیات لکه‌ای از خوردگی زیر لایه‌ای که از قبل شروع شده است را متوقف نمی‌کند.
• تغییر شکل جیب تاین: ورود مکرر لیفتراک در زوایای کمی ناهماهنگ باعث تغییر شکل تدریجی دهانه های پاکت قلاب می شود و عرض ورودی موثر را کاهش می دهد و خطر بارگذاری ضربه قلاب بر روی قاب جیب را به جای یاتاقان صاف افزایش می دهد. دهانه های پاکتی که بیش از 10 میلی متر نسبت به اسمی بسته شده اند، باید قبل از اینکه تغییر شکل به سمت ترک پیش رود، با یک پخش کننده هیدرولیک دوباره شکل داده شوند.

ایجاد یک سیستم برچسب‌گذاری شناسه پالت - حتی یک شماره مهر ساده روی هر واحد - سوابق تعمیر و نگهداری را قادر می‌سازد تا به پالت‌های جداگانه گره بخورد و شناسایی زودهنگام واحدهای با خرابی بالا و بررسی اینکه آیا علت نقص تولید، یک ایستگاه حمل و نقل خاص یا یک نوع محصول خاص در حال ذخیره‌سازی است، ممکن می‌شود.